ill titleKościół w Żarówce

Autor: Jan Ziobroń
Ziemia Radomyska Nr 12 (54), grudzień 1994 r.

Leżąca nad potokiem Jamnica wioska gminy Radomyśl Wielki - Żarówka, od kilku wieków zawsze należała do parafii Zdziarzec. Niektóre jej przysiółki były oddalone o ponad 5 km od kościoła parafialnego. Odległości te powodowały, że do kościoła uczęszczano tylko w wyjątkowych sprawach jak: chrzest, ślub lub pogrzeb. W miarę powiększania się liczby mieszkańców zaczęto myśleć o budowie własnej świątyni.

Z końcem XIX w. Znaleźli się ludzie, którzy przeznaczyli na ten cel część swojego majątku. Byli to bracia: Jan i Wacław Puła. Kościół miał staną w środku wioski na działce podarowanej przez nich. Niestety, nie znamy przyczyny, dla której zamiast kościoła postawiono w tym miejscu tylko potężną figurę Najświętrzej Panny Maryi Niepokolanie Poczętej. Kamienną figurą wykonano w 1904 roku w zakładzie Piotra kulki w Tarnowie, który był również jednym z fundatorów kapliczki. Posąg Maryi umieszczono na masywnym postumencie murowanym z głazów i odsłonięto później, blaszanym zadaszeniem.

Od tego okresu, co roku w miesiącu maju gromadzili się mieszkańcy wioski na nabożeństwa majowe. Jednym z pierwszych uczestników nabożeństw był brat zakonny - Maciej Janiec - franciszkanin z Niepokalanowa. W Żarówce jest znany jako Stanisław. Będąc młodym chłopcem służył w kościele parafialnym u ks. Jakuba Krogulskiego jako ministrant. Po skończeniu służby wojskowej wstąpił do zakonu Franciszkanów w Niepokalanowie, którego przeorem był ks. Maksymilian Marian Kolbe. Po trzech latach pobytu w klasztorze wyjechał ze swym przełożonym do Japonii na pracę misyjną i pozostał tam do dnia dzisiejszego.

Nabożeństwa majowe pod figurą NPM Niepokalanie poczętej zostały przerwane na krótkie okresy czasu podczas wojen światowych. Szczególnie dla wioski dały się we znaki działania wojenne w 1944 roku, kiedy linia frontu zatrzymała się tutaj na okres 5 miesięcy. Żarówka została zniszczona w 80%. Liczba mieszkańców spadła . Nastały trudne lata odbudowy ze zniszczeń wojennych. Szczególnie ciężko było wierzącym katolikom w okresie stalinowskim. O własnym kościele trzeba było zapomnieć. Naukę religii wyrzucono ze szkół. W Żarówce długo jeszcze nauczano ją w starych budynkach prywatnych, często bez elektryczności.

W 1979 roku po wizytacji kanonicznej punktów katechetycznych przez Bp. Piotra Bednarczyka, za proboszcza ks. Zygmunta Zająca, zrodził się projekt budowy punktu katechetycznego. Do jego urzeczywistnienia mieszkańców wioski zachęcał ks. Władysław Tarasek - katecheta uczący tutejszą młodzież. Z zapałem przystąpili mieszkańcy wioski do załatwienia spraw dokumentacji i pozwolenia na budowę. Szczególnie w tę sprawę zaangażowali się: Bronisław Markowski, Anna Drąg, Stanisław Pryga s. Jana, Jan Kokoszka s. Jana i Janina Bajor. Projektantem obiektu był mgr inż. Arch. Jan Szczebak z Tarnowa, który podpowiedział aby w punkcie katechetycznym pobudować kaplicę. I tak uczyniono. Działkę pod budowę zakupiono (red. wg innych źródeł - S.Cichoń działka została przekazana na ten cel) od Wojciecha Puły. Ówczesne przepisy nie pozwalały na szybkie załatwienie zezwolenia. Ale wytrwałość mieszkańców została w końcu uwieńczona sukcesem.

W sierpinu 1981 roku zwołano zebranie wiejskie, na którym wybrano Społeczny Komitet Budowy Kaplicy z Punktem Katechetycznym. Wszyscy wówczas wiedzieli, że za to długą nazwą kryje się Komitet Budowy Kościoła. Wybrano 22 członków, przeważnie ludzi młodych i z inicjatywą. Na czele stanął Stanisław Pęczek. Już w październiku wybrano wykopy i położono ławy fundamentowe. Przed rozpoczęciem budowy, plac pod przyszły kościół poświęcił proboszcz ks. Zygmunt Zając w asyście ks. Stefana Tabora (nowego wikarego w parafii Zdziarzec przyp. red.). Pracami budowlanymi kierował i nadzorował Marian Kokoszka ze Zdziarca.

Wczesną wiosną 1982 roku dokończono fundamenty i wymurowano ściany. Prace murarskie wykonywał wraz ze swą ekipą Władysław Pryga - pochodzący z Żarówki. Przy zaangażowaniu mieszkańców wioski roboty budowlane postępowały bardzo szybko. Przez okres 2 lat wybudowano mury i założono więźbę dachową.

W dnu 1 maja 1983 roku odbyło się uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego. Dokonał go osobiście ks. Bp. Jerzy Ablewicz - ordynariusz Diecezji Tarnowskiej. Kaplica przyjęła wezwanie Matki oskiej Królowej Polski, i obchodzi swoje święto (odpust) w dniu 3 maja. Pogoda w tym dniu była piękna, Nabożeństwo odprawiono przy polowym ołtarzu przed kaplicą, przy tłumie mieszkańców wioski i okolicznych gości. W przygotowaniu uroczystości pomagał organizatorom ks. Stefan Tabor. Było to niezapomniane przeżycie dla mieszkańców wioski.

Mimo trudności finansowych prace przy kościele postępowały nadal. Pod koniec 1983 roku pokryto dach blachą ocynkowaną i zakupiono marmurowe posadzki.

Wiosną 1984 roku założono, wykonaną przez Władysława Janusa z Żukowic - stolarkę okienną i drzwiową.